De volgende dagen leggen heel wat mensen het werk neer. Laat één ding duidelijk zijn: ik begrijp die frustratie. Maar eerlijk? Ik kan me niet achter die boodschap scharen.
Niet omdat ik denk dat alles goed gaat, integendeel. Maar dat bepaalde maatregelen op voorhand van tafel moeten, is simpelweg niet houdbaar. We bevinden ons in één van de duurste landen ter wereld op vlak van belastingen, en toch krijgen we er geen topland voor terug: niet in onderwijs, niet in justitie, niet in gezondheidszorg. Ondertussen stijgt de schuld, vergrijst de bevolking en blijft onze activiteitsgraad te laag.
We kunnen niet blijven doen alsof het voldoende is om enkel “bij de rijken” te kijken, of enkel fiscale fraude aan te pakken. Net zo min is het volstaat het om enkel sociale fraude op te lossen. Het begrotingsprobleem is niet eendimensionaal. Dus de oplossing kan dat ook niet zijn.
Wat wél nodig is? Een optelsom van maatregelen waarbij iedereen een stukje verantwoordelijkheid draagt. Activering van wie kan werken. Efficiëntere overheidsdiensten. Eerlijke fiscaliteit zonder achterpoortjes. Hervormingen die pijn doen, hoogstwaarschijnlijk, maar ook toekomst creëren. Later vruchten plukken, door vandaag duurzaam, doordacht én grondig te snoeien.
Daarom staak ik niet: niet omdat ik tegen welvaart ben, maar omdat ik voor echte en toekomstgerichte keuzes ben. Omdat we moeten eisen dat de regering doorpakt, in plaats van de illusie te blijven voeden dat er één magische maatregel bestaat die niemand raakt.
Moeilijke problemen vragen moedige beslissingen. En die moeten we durven ondersteunen, niet blokkeren.
Wil je hierover meer inhoudelijk? Lees mijn artikel “Tijd om volwassen financiële keuzes te maken” op linkedin van 10 november.