In het boek “Geluk – The World Book of Happiness” van Leo Bormans las ik een inzicht van de Maleisische professor Noraini M. Noor: “Geluk wordt gekenmerkt door tevredenheid en vrede met zichzelf en de wereld.”
Over mijn eigen leven durf ik te zeggen dat ik tevreden ben. Of op zijn minst: in vrede.
Maar met de wereld? Dat lukt me steeds minder.
En dan heb ik het niet alleen over de oorlogen in Oekraïne of het geweld in het Midden-Oosten. Ook dichter bij huis staat ons samenlevingsmodel onder druk. Democratische instellingen wankelen. Evenwichten verschuiven. Het publieke debat verhardt. De retoriek van vooraanstaande politici, met Trump op kop, baart me zorgen. Niet alleen om wat er gezegd wordt, maar om wat het normaliseert. Wat het salonfähig maakt.
Eerder deze week zei ik in een gesprek dat ik, met wat ik vandaag zie en voel, niet zeker weet of ik inzake gezin nog dezelfde keuzes zou maken. Dat zinnetje verraste zelfs mezelf. De wereld waarin kinderen vandaag opgroeien voelt minder vanzelfsprekend hoopvol en tolerant dan die waarin ik mocht opgroeien.
Misschien is dat een tijdelijke golf van somberheid. Misschien brengt voortschrijdend inzicht nuance en perspectief. Dat hoop ik oprecht.
Misschien moeten we ook erkennen dat bezorgdheid geen zwakte is. Dat het een signaal is. En dat wie zich zorgen maakt, dat doet omdat hij gelooft dat het beter kan.
Misschien is geluk vandaag niet zorgeloosheid, maar de keuze om ondanks alles verantwoordelijkheid te nemen.